Filia nr 33 Miejskiej Biblioteki Publicznej w dawnym Collegium Bobolanum Drukuj
czwartek, 22 maj 2014
image_008.jpgMinęła już trzecia rocznica, kiedy to 19 maja 2011 roku otworzono Filię nr 33 Miejskiej Biblioteki Publicznej im Hieronima Łopacińskiego w Wojskowym Szpitalu  przy al. Racławickich. Przed wojną  działało tutaj Collegium Bobolanum (1926-1939).  Nazwę swoją otrzymało od imienia św. Andrzeja Boboli, który urodził się w 1591 r. w rodzinie szlacheckiej, a w 1611 r. wstąpił do zakonu jezuitów.
Był kapłanem i kaznodzieją, starającym się pozyskać prawosławie dla kościoła katolickiego. Zginął męczeńską śmiercią z rąk Kozaków w 1657 r. Collegium powstało by na terenie byłego zaboru rosyjskiego po odzyskaniu niepodległości w 1918 r.  stworzyć Wydział Teologiczny.

fot. Jerzy Jacek Bojarski
Tym przedsięwzięciem zainteresowany był również pierwszy ksiądz rektor Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Idzi Radziszewski, który organizował od podstaw nową uczelnię katolicką w Lublinie i potrzebował wykładowców.
image_004.jpg Biblioteka jest czwartą tego typu w mieści, gdzie przede wszystkim czytelnikami są pacjenci szpitala i personel, ale także mieszkańcy z dzielnicy. Ciekawostką tej filii jest urządzony - przez panie bibliotekarki - kącik, gdzie wśród zieleni-kwiatów: paproci, juki czy difenbachii pochodzącej z tropikalnej Ameryki, można posłuchać na wygodnym fotelu muzyki. Można się rozprężyć i relaksować. Muzykoterapia wspomaga leczenie w tutejszym szpitalu. Pomyślana jest o tych, którym każdy rodzaj rehabilitacji jest potrzebny i temu służy.
Historia miejsca i działalność instytucji jezuickiej jest zdumiewająca. Ta pamięć miejsca jest w Filii nr 33 jest pielęgnowana. Szkoda, że po wojnie to wszystko zostało zamknięte przez nowe władze reżimu komunistycznego w ramach walki z kościołem.       
        Gwoli ścisłości historycznej warto przywołać tylko tło w jakim funkcjonował Wydział Teologiczny. Hanna Wyszkowska w swoim artykule wspomina, że do Lublina został przeniesiony w całości w 1926 roku z Krakowa. Posiadał wtedy po 2 katedry teologii fundamentalnej (apologetyki), teologii dogmatycznej oraz Pisma św., po 1 katedrze teologii moralnej i pastoralnej, katedrę prawa kanonicznego i katedrę historii Kościoła i archeologii chrześcijańskiej. Profesorami byli jezuici studentami mogli być też duchowni, nie jezuici. Wydział miał prawa nadawania stopni naukowych na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z 27 II 1922 i 8 XI 1929. Ze strony kościelnej posiadał zatwierdzenie Rzymskiej Kongregacji Studiów Uniwersyteckich z 8 IX 1932. Studiowali tam przed II wojną światową oprócz Polaków Jugosłowianie, Czesi, Niemcy, Słowacy, Węgrzy, Rumuni, Litwini i Łotysze. Patronat Andrzeja Boboli miał się rozciągać nie tylko na teologiczne studium przeniesione z Krakowa, lecz i na całe lubelskie kolegium, przy którym miał ponadto powstać kościół, i mauzoleum dla relikwii Boboli po ich planowanym powrocie do Polski – po kanonizacji. Stało się jednak inaczej. Wprawdzie właśnie w Lublinie dotychczasowe studium teologiczne zostało przekształcone na Wydział Teologiczny, zatwierdzony w 1932 roku; jednak po kanonizacji w 1938 roku relikwie Świętego trafiły z woli Piusa XI do Stolicy, by w końcu – po kolejnej utracie niepodległości i częściowym jej odzyskaniu – przyciągnąć do Warszawy także Wydział, który funkcjonuje tam obecnie.
(Opracował  jjb)
image_001.jpg
image_005.jpg
image_006.jpg
image_003.jpg
image_007.jpg
Kierownik Filii nr 33 Ewa Honory


< Poprzedni   Następny >
Kopiowanie zamieszczonych materiałów i ich wykorzystywanie bez zgody autorów jest zabronione 2002 - 2010. Wszystkie prawa zastrzeżone Niecodziennik Biblioteczny.