Spis stron
Drohobycz
W drodze powrotnej
W Kazimierzu Dolnym
Koncert Alfereda Schreyera

Niecodziennik Biblioteczny podróżuje z Alfredem Schreyerem


Alfred Schreyer na tle domu Schulza Tysiące razy jeździłem do Kazimierza Dolnego, ale przez Drohobycz, po raz pierwszy. Tym razem za przyczyną Bruno Schulza wiozłem Alfreda Schreyera na II Festiwal klezmerski. Kim jest Alfred Schreyer? To ostatni żyjący dziś w Drohobyczu – uczeń, którego nauczycielem rysunku był w tutejszym gimnazjum wielki artysta żydowski piszący w języku polskim, autor zaginionego rękopisu powieści „Mesjasz”. Ten bardzo ważny świadek biografii szulcowskiej po raz trzeci zawitał w tym roku do Polski. W marcu koncertował w Lublinie w„Hadesie” i ”Bramie”), niedawno w Krakowie, a teraz -10 lipca 2007 r. w Kazimierzu na Festiwalu Muzyki i Tradycji Klezmerskiej. Nie mylił się Władysław Bartoszewski, mówiąc, że życie zaczyna się po osiemdziesiątce! Bo nasz muzyk ma dopiero 85 lat, a potrafi przez godzinę grać i śpiewać uwodząc tym publiczność.
Willa Landaua Z Lublina do Drohobycza podróż trwała poniżej czterech godzin. Przekraczanie granicy polsko-ukraińskiej to absolutny rekord - raptem 15 minut., a to dzięki urokowi i niesamowitej kreacji szulcowskiej redaktora Gazety Wyborczej - Grzegorza Józefczuka. Zaoszczędzony czas spożytkowałem, by obejrzeć miasto Bruno Schulza z najlepszym przewodnikiem - panem Schreyerem. Obowiązkowo: dom w którym mieszkał Bruno Schulz; willa Landaua, skąd skuto i wywieziono do Yad Vashem malowidła szulcowskie; oraz miejsce, gdzie zginął 11 XI 1942 roku z rąk niemieckiego oprawcy. W ostatnią rocznicę śmierci odsłonięto tam mosiężną tablicę pamiątkową, którą zaprojektował lubelski artysta Andrzej Antoni Widelski. Jeszcze rzut okiem na drewnianą cerkiew Jura - zlustrowanie willi Bianchi, odwiedziny grobu rodzinnego Fiałów. Zaczerpnięcie powietrza i zakup soli drohobyckiej.
Willa BiancaKolej na wizytę w Polonistycznym Centrum Informacyjnym u dr Wiery Meniok. Od niej dostałem pachnącą świeżym drukiem książkę „Bruno Schullz a kultura pogranicza”. Materiały dwóch pierwszych edycji Międzynarodowego Festiwalu Brunona Schulza w Drohobyczu”. Promocja książki odbyła się już w Hadesie w dniu 12 lipca w 115 rocznicę urodzin pisarza.
Pod wieczór tego samego dnia byliśmy już w Kazimierzu. Alfred Schreyer i jego skrzypce, Tadeusz Serwatko z harmonią i Lew Łobanow bez fortepianu. Tutaj Gości z Drohobycza przyjął ks. proboszcz Tomasz Lewniewski, u którego z zaciekawieniem oglądano menorę wykonaną z wikliny. Potem ks. Tomasz oprowadził nas po farze, a Lew pokazał swoje niemałe umiejętności grając ku zdziwieniu turystów na organach. Kazimierz zachwycił przybyszów z Drohobycza.
Koncert Alfreda Schreyera w Kazimierzu DolnymKoncert w kazimierskiej synagodze odbył się przy pełnej sali, gdzie wprawdzie brakowało powietrza, ale wrażeń było aż nadto. Grano i śpiewano piosenki żydowskie, polskie i ukraińskie. Schreyer był niesamowity, a towarzyszący mu muzycy nie ustępowali pola. Honorowym gościem koncertu była Bieta Ficowska. Koncert przepiękny, prawie wszystkie płyty sprzedane.
Jak przystało na szulcowską materię-anegdota: „Pan Alfred obdarowany kwiatami po koncercie, przekazał piękne słoneczniki na ręce proboszcza do kościoła farnego przed obraz: ...Maluczkiej Maryi, Dzieweczki Jerozolimskiej (Matki Boskiej), od POLSKIEGO Żyda. Ja przez nieuwagę wziąłem też i kwiat darowany przez Wierę Meniok. Mojej gafy, pan Alfred nie mógł odżałować. Nazajutrz musiałem iść pokornie pod obraz Matki Boskiej i tłumaczyć Jej, że dla niej były tylko.... słoneczniki... Koncert Alfreda Schreyera w Kazimierzu DolnymJedną noc kwiat był pod Jej opieką. Z odzyskanym kwiatem Wiery goniłem mercedesa ukraińskiego, bo goście byli już w drodze do Drohobycza przed Wąwolnicą zajechałem drogę mercedesowi, jak na filmie gangsterskim, wyskoczyłem z opla naprawiając swój błąd. Kwiat niezwykłego „koncertu” (nazwy nie znam, trzeba pytać Wiery - jest na fotografii) wrócił do właściciela.
Z wielkim uśmiechem na twarzy i błyskiem w oczach żegnał się ze mną Pan Alfred mówiąc mi, że jestem szalony. Jerzy Jacek Bojarski – Szofer w sprawach drohobyckich: Władysława Panasa, Alfreda Schreyera, Andrzeja A. Widelskiego, Wiery Meniok i Grzegorza Józefczuka

Wiera Meniok Wiera Meniok – urodzona 22 listopada 1968 roku w Drohobyczu (Ukraina). Studiowała filologię rosyjską w Państwowym Uniwersytecie Pedagogicznym im. Iwana Franki w Drohobyczu, gdzie po ukończeniu studiów została asystentem w Zakładzie Literatury Powszechnej. Następnie obroniła pracę doktorską z teorii literatury w Uniwersytecie Narodowym w Doniecku. Na Uniwersytecie w Drohobyczu prowadziła wykłady i zajęcia z literaturoznawstwa, teorii literatury, literatury rosyjskiej XX wieku. Od 1996 r. zajęła się polonistyką: odbyła dwa staże naukowe w Uniwersytecie Jagiellońskim pod opieką naukową prof. Jerzego Jarzębskiego; prowadziła w swoim uniwersytecie zajęcia z historii literatury polskiej XX wieku, metodyki nauczania literatury polskiej. Jest autorką powyżej 30 publikacji naukowych, w tym z zakresu polonistyki, m.in. związanych z twórczością Brunona Schulza. Zadebiutowała również jako tłumaczka polskojęzycznych tekstów schulzologicznych na język ukraiński. Razem z jej śp. mężem Igorem Meniokiem była inicjatorką założenia przy Uniwersytecie w Drohobyczu w 2002 r. Polonistycznego Centrum Naukowo-Informacyjnego, który owocnie działa na płaszczyźnie polsko-ukraińskiej współpracy naukowej, artystycznej i kulturowej. Centrum Polonistyczne w 2003 r. zainicjowało uruchomienie wstępnej wersji Muzeum Brunona Schulza znajdującego się w budynku dawnego Gimnazjum Władysława Jagiełły w Drohobyczu; wystąpiło organizatorem międzynarodowych konferencji i seminariów naukowych oraz imprez artystycznych związanych głównie z postacią Brunona Schulza; zapoczątkowało w Drohobyczu Międzynarodowy Festiwal Brunona Schulza. Obecnie Wiera Meniok jest kierownikiem Polonistycznego Centrum Naukowo-Informacyjnego im. Igora Menioka oraz dyrektorem Festiwalu Brunona Schulza; prowadzi również wykłady na kierunku filologii polskiej z teorii przekładu, literatury polskiej XX wieku, filozofii i estetyki literatury polskiej. http://www.brunoschulz.org/wmeniok.htm



Kopiowanie zamieszczonych materiałów i ich wykorzystywanie bez zgody autorów jest zabronione 2002 - 2010. Wszystkie prawa zastrzeżone Niecodziennik Biblioteczny.